کپسولهای نرم را میتوان با روغنها یا داروهای مایع یا سوسپانسیونهایی که اثر حل کنندگی روی ژلاتین ندارند یا داروهای جامد پر کرد و محتویات مایع پر شده را میتوان به سه دسته تقسیم کرد:
1) مایعات فرار یا غیر فرار غیر قابل اختلاط با آب، مانند روغن نباتی یا روغن معطر.
2) مایعات غیر فرار که با آب قابل اختلاط هستند، مانند پلی اتیلن گلیکول و سورفکتانت های غیر یونی.
3) ترکیبات قابل اختلاط با آب و فراریت کمی مانند گلیسرول، پروپیلن گلیکول و ایزوپروپانول.
معمولاً این دارو ممکن است آب را جذب کند، اغلب باعث تغییر در آب در پوسته کپسول نرم می شود، اگر دارو آبدوست باشد، دارو باید 5٪ آب نگه داشته شود، روغن به طور کلی به عنوان حلال دارو یا محیط تعلیق، نرم پر از روغن استفاده می شود. کپسول اگرچه آب وجود ندارد، اما رطوبت یا آب موجود در پوسته کپسول می تواند به دیواره کیست نفوذ کرده و وارد آن شود. اگر دارو آبدوست باشد، 3 درصد آب نیز باید حفظ شود. حلال های فرار مانند اتانول، استون، آمین ها، اسیدها و استرها که حاوی بیش از 50 درصد آب در محلول شیمیایی یا وزن مولکولی کم و قابل امتزاج با آب هستند، می توانند کپسول های نرم را نرم یا حل کنند، بنابراین مناسب نیست. ساخته شده به کپسول های نرم؛ هنگام پر کردن داروهای مایع، PH باید بین 2.5 تا 7.5 کنترل شود، در غیر این صورت کپسول های نرم می توانند به دلیل هیدرولیز اسیدی ژلاتین در حین ذخیره سازی نشت کنند، قلیاییت قوی می تواند ژلاتین را تغییر دهد و بر حلالیت کپسول های نرم، تجهیزات کپسول نرم در تولید کپسول های نرم تأثیر بگذارد. محتوای آهن ژلاتین مواد خام نمی تواند از 0.0015٪ تجاوز کند تا از تخریب داروی حساس به آهن جلوگیری شود.
