رابطه بین پپتیدها و بدن انسان:
هزاران پپتید در بدن انسان بر رشد، نمو، تولید مثل و عمل بدن انسان تسلط دارند. آنها می توانند متابولیسم سلولی را تقویت کنند، سلول های بیمار بدن انسان را ترمیم کنند و همچنین مواد فعال مهمی برای تنظیم ایمنی بدن هستند.
پپتیدهای فعال تأثیر آن بر بدن انسان را کاهش می دهند:
پس از کاهش پپتید فعال، عملکرد بدن دستخوش تغییرات مهمی خواهد شد.
برای کودکان، رشد و تکامل او کند می شود یا حتی متوقف می شود. برای بزرگسالان یا افراد مسن، ایمنی آنها کاهش می یابد، اختلالات متابولیسم، اختلالات غدد درون ریز، و ایجاد بیماری های مختلف مانند بی خوابی، کاهش وزن یا ادم آسان است. .
از آنجایی که پپتید فعال بر روی سیستم عصبی نیز اثر می گذارد، بدن انسان در پاسخ به کمبود پپتید فعال، تنبل و کند می شود. مهمتر از آن، کاهش پپتیدهای فعال به طور مستقیم باعث پیری تدریجی قسمت های مختلف بدن انسان و ایجاد بیماری های مختلف می شود.
تفاوت بین پپتیدهای خود بدن و پپتیدهای اگزوژن:
به طور کلی، پپتیدهای کوچک توسط بدن انسان سنتز می شوند و پروتئین هایی که می خورند به طور آنزیمی هیدرولیز می شوند (آنزیم های گوارشی، آنزیم های پانکراس، پپسین، اسید معده، مواد قلیایی دستگاه گوارش تجزیه می شوند، پپتیدهای کوچک سنتز می شوند و در نهایت از طریق بدن انسان جذب می شوند. چرخه روده کوچک).
پپتیدهای اگزوژن در خارج از بدن انسان با شبیه سازی فرآیند هضم بدن انسان سنتز شده اند. پس از ورود به بدن انسان نیازی به تخریب ثانویه ندارند و مستقیما جذب می شوند.
چرا پپتید به شکل کامل جذب می شود؟
پپتیدهای مولکولی کوچک دارای یک لایه محافظ هستند. هنگامی که بدن انسان مصرف می کند، توسط آنزیم ها، پانکراتین، آمیلاز، آنزیم های گوارشی، پپسین و مواد اسید-باز موجود در دستگاه گوارش آسیب نمی بیند یا تجزیه نمی شود. در بدن انسان به شکل کامل جذب و مورد استفاده قرار می گیرد.
