جزء اصلی بافت همبند پروتئین

کلاژن، پروتئین ساختاری اصلی در ماتریکس خارج سلولی بافت‌های همبند مختلف بدن است. به عنوان جزء اصلی بافت همبند، فراوان ترین پروتئین در پستانداران است که 25 تا 35 درصد از محتوای پروتئین کل بدن را تشکیل می دهد. کلاژن از اسیدهای آمینه تشکیل شده است که به یکدیگر متصل شده و فیبریل های مارپیچ سه گانه به نام مارپیچ های کلاژن را تشکیل می دهند. عمدتاً در بافت های همبند مانند غضروف، استخوان، تاندون ها، رباط ها و پوست یافت می شود.
بسته به درجه معدنی شدن، بافت کلاژن می تواند صلب (استخوان)، سازگار (تاندون) یا دارای شیب از صلب به سازگار (غضروف) باشد. همچنین در قرنیه، رگ های خونی، روده ها، دیسک های بین مهره ای و عاج دندان به وفور یافت می شود. در بافت عضلانی، جزء اصلی اندومیزیوم است. کلاژن 1-2% از بافت عضلانی و 6% از وزن تاندون‌های قوی را تشکیل می‌دهد. فیبروبلاست ها رایج ترین سلول هایی هستند که کلاژن تولید می کنند. ژلاتین که در صنایع غذایی و صنایع استفاده می شود دارای کلاژن هیدرولیز برگشت ناپذیر است. کلاژن کاربردهای پزشکی زیادی در درمان عوارض استخوانی و پوستی دارد.
نام کلاژن از کلمه یونانی کوλλ (Kolla) به معنای "چسب" و پسوند - έν، -gen به معنای "تولید" گرفته شده است. این به استفاده اولیه از ترکیب در فرآیند جوشاندن پوست و تاندون اسب و سایر حیوانات برای به دست آوردن چسب اشاره دارد.